Helder

 

Ik ontmoette de oude dame en ze zei me dat ik mijn eigen intuïtie moest volgen, dus ik verliet haar kleine huisje in het midden van de nacht en besloot precies te doen waar ik altijd van gedroomd had: schrijven.

Dat klinkt misschien gek maar iets in mij, hield me altijd tegen. Het is nooit mooi genoeg, nooit poëtisch genoeg,... Terwijl het zo bevrijdend kan zijn als je maar vertrouwen hebt in het proces.

 

Misschien is dat ook wel zo met het leven en echt zorgdragen voor jezelf doorheen alles wat moet gebeuren.

Wat als je nu geen hoge verwachtingen stelt? Of wat als je gewoon niets verwacht? Dan kan het alleen maar meevallen. Toch?

 

Ik liep verder het bos uit waar ik het huisje van de oude vrouw had bezocht. Maar eigenlijk wist ik helemaal niet waar ik heen ging. Mijn voeten liepen en wisten de weg. De weg toonde zich onder mijn voeten en niet op voorhand.

Dat vertrouwen was nieuw. Het sterkte me vanbinnen. Het gaf me moed.

Ik was zo vaak bezig met wat komen zou, dat ik niet kon zien wat er al was.

Daar, in dat moment.

Ik voelde de takken onder mijn voeten breken terwijl ik erover heen liep. Ik hoorde vogels vrolijk fluiten en het rook naar bos. Naar de lente die aanbrak. Met de zon op mijn gezicht, stond ik daar even. Te dromen. Te zijn. Te genieten.

Ik bedankte alles om me heen omdat ze er waren. En bedankte het oude vrouwtje in het bos. Want dit gevoel laat ik de komende tijd

Niet meer los.